Το σώμα μου, η απόφαση μου: Η αυτοδιάθεση δεν είναι «υπό διαβούλευσης»
Οι πρόσφατες παρεμβάσεις της Μαρίας Καρυστιανού, οι οποίες ανέδειξαν την ανάγκη για δικαιοσύνη, διαφάνεια και σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, επαναφέρουν στο προσκήνιο το θεμελιώδες ερώτημα: Ποιος ορίζει το σώμα και τη ζωή ενός ατόμου; Στο ζήτημα των αμβλώσεων, η απάντηση οφείλει να είναι μία και αδιαπραγμάτευτη: η ίδια η γυναίκα.
Η Αυτοδιάθεση ως Ανθρώπινο Δικαίωμα
Το δικαίωμα στην άμβλωση δεν είναι ένα δευτερεύον πολιτικό ζήτημα, αλλά πυλώνας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ποινικοποίηση ή ο περιορισμός της πρόσβασης σε ασφαλείς αμβλώσεις δεν μειώνει τον αριθμό τους· αντίθετα, θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των γυναικών, οδηγώντας τες σε παράνομες και επικίνδυνες πρακτικές. Η αυτοδιάθεση του σώματος είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζεται η ισότητα των φύλων. Χωρίς τον έλεγχο της αναπαραγωγικής της ικανότητας, μια γυναίκα στερείται την ελευθερία να σχεδιάσει το μέλλον της, την εκπαίδευσή της και την επαγγελματική της πορεία.
Το Δημογραφικό δεν Λύνεται με Καταναγκασμό
Συχνά, το επιχείρημα κατά των αμβλώσεων εργαλειοποιεί το δημογραφικό πρόβλημα. Είναι, ωστόσο, βαθιά αναχρονιστικό και επικίνδυνο να αντιμετωπίζεται η γυναίκα ως «μηχανή αναπαραγωγής» για την επίλυση κρατικών προβλημάτων. Η υπογεννητικότητα δεν θεραπεύεται με την απαγόρευση των αμβλώσεων ή την ενοχοποίηση των γυναικών.
Αν το κράτος επιθυμεί πραγματικά την ενίσχυση της γεννητικότητας, οφείλει να επενδύσει σε:
Κοινωνικές υποδομές: Δωρεάν παιδικούς σταθμούς, ισχυρό σύστημα υγείας και προστασία της μητρότητας στην εργασία.
Οικονομική ασφάλεια: Αντιμετώπιση της ακρίβειας και των χαμηλών μισθών που αποτρέπουν τα νέα ζευγάρια από το να κάνουν οικογένεια.
Σύγχρονη Παιδεία: Εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία και εύκολη πρόσβαση σε αντισυλληπτικά μέσα.
Όπως μας υπενθυμίζουν οι αγώνες για δικαιοσύνη στην κοινωνία μας, καμία πρόοδος δεν μπορεί να υπάρξει όταν τα ατομικά δικαιώματα θυσιάζονται στον βωμό συντηρητικών ιδεολογιών. Η προστασία του δικαιώματος στην άμβλωση είναι πράξη δημοκρατίας. Το δημογραφικό ζήτημα απαιτεί ένα κράτος πρόνοιας που στηρίζει όσους επιθυμούν να γίνουν γονείς, και όχι ένα κράτος που τιμωρεί όσες διεκδικούν το αυτονόητο: το δικό τους σώμα, τη δική τους απόφαση.
Προχωράμε Μπροστά, Όχι Πίσω!
Δικό μου το σώμα. Δική μου επιλογή.