Ελλάδα

Πόσο “άνθρωποι” είμαστε τελικά απέναντι στα ζώα;

Τις τελευταίες ημέρες η επικαιρότητα μας “χαστουκίζει” με εικόνες που δεν χωράνε στον 21ο αιώνα. Πρόβατα δεμένα και βαμμένα έξω από ναούς, μαζικές δηλητηριάσεις σκύλων στη Χαλκιδική, δηλώσεις που στοχοποιούν τα αδέσποτα ως “μάστιγα”. Το συμπέρασμα είναι ένα και οδυνηρό: Η κοινωνία μας νοσεί.
Κανένα έθιμο και καμία θρησκευτική γιορτή δεν μπορεί να νομιμοποιεί τον εξευτελισμό μιας ζωντανής ύπαρξης. Το να μετατρέπεις ένα ζώο σε διακοσμητικό αντικείμενο, ταλαιπωρώντας το κάτω από τον ήλιο ή βάφοντάς το, δεν είναι πολιτισμός. Είναι επίδειξη ισχύος του ισχυρού απέναντι στον ανίσχυρο.
Η δηλητηρίαση ζώων, όπως είδαμε στη Χαλκιδική, είναι μια πράξη δειλή και δολοφονική. Τα ζώα αυτά δεν έφταιξαν σε τίποτα. Δεν επέλεξαν να είναι στον δρόμο. Βρίσκονται εκεί επειδή κάποιος άνθρωπος τα εγκατέλειψε. Το να τα τιμωρούμε με έναν βασανιστικό θάνατο είναι η απόλυτη ηθική κατάπτωση.
Τα Ζώα δεν Φταίνε σε Τίποτα
 Δεν έχουν φωνή: Εμείς οφείλουμε να γίνουμε η φωνή τους.
 Δεν έχουν επιλογή: Εξαρτώνται πλήρως από τις δικές μας αποφάσεις.
Προσφέρουν ανιδιοτέλεια: Τα αδέσποτα ζητούν μόνο λίγο φαγητό και ασφάλεια.
Η κακοποίηση δεν είναι μόνο το χτύπημα. Είναι και η σιωπή μας όταν βλέπουμε τον γείτονα να κακομεταχειρίζεται το σκυλί του. Είναι η ανοχή σε δηλώσεις που υποτιμούν τη ζωή των ζώων.
Τα ζώα είναι συγκάτοικοί μας στον πλανήτη, όχι ιδιοκτησία μας για εκτόνωση.
Πρέπει να καταλάβουμε ότι ένας άνθρωπος που δεν σέβεται το ζώο, είναι επικίνδυνος και για τον άνθρωπο. Η αυστηροποίηση των νόμων είναι το πρώτο βήμα, αλλά η παιδεία στα σχολεία και στα σπίτια μας είναι η μόνη οριστική λύση.
 Το επίπεδο του πολιτισμού μας δεν κρίνεται από τα κτίρια ή την τεχνολογία μας, αλλά από τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε σε εκείνους που δεν μπορούν να μας κάνουν κακό. Τα ζώα είναι η δοκιμασία της ανθρωπιάς μας. Και, μέχρι στιγμής, αποτυγχάνουμε οικτρά.