Τριάντα δύο χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που η «Τελευταία Ελληνίδα Θεά» πέρασε στην αθανασία, αφήνοντας πίσω της ένα κενό που παραμένει αδύνατο να αναπληρωθεί. Η Μελίνα Μερκούρη δεν υπήρξε απλώς μια διεθνής σταρ ή μια επιδραστική πολιτικός· ήταν η προσωποποίηση της ίδιας της Ελλάδας — ορμητική, ανυπότακτη και γεμάτη φως.
Από το θρυλικό «Ποτέ την Κυριακή» που την έκανε σύμβολο της ελευθερίας στα μάτια της υφηλίου, μέχρι τους παθιασμένους λόγους της στα διεθνή φόρα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, η Μελίνα έδωσε στην ελληνικότητα μια νέα, παγκόσμια διάσταση. Η φωνή της, βραχνή και γεμάτη συναίσθημα, έγινε η «φωνή της αντίστασης» κατά της χούντας και, αργότερα, η φωνή του πολιτισμού που διεκδικεί την αξιοπρέπειά του.
Δίπλα στον σύντροφο της ζωής της, Ζυλ Ντασέν, έζησε μια ζωή που θύμιζε κινηματογραφικό σενάριο, χωρίς όμως ποτέ να χάσει την επαφή της με τον κόσμο. Για τη Μελίνα, ο πολιτισμός δεν ήταν προνόμιο των λίγων, αλλά η «βαριά βιομηχανία» της χώρας και το δικαίωμα κάθε πολίτη στη χαρά.
Η Μελίνα δεν έφυγε ποτέ πραγματικά· παραμένει εδώ, κάθε φορά που διεκδικούμε το δίκαιο, κάθε φορά που το ελληνικό φως πλημμυρίζει την οθόνη και κάθε φορά που οραματιζόμαστε τα μάρμαρα να επιστρέφουν στο σπίτι τους.
